دکتر مهدی میرسعیدی در سخنرانی خود با اشاره به تجربهای شخصی از نخستین روزهای حضورش در آمریکا، درباره مفهوم «قومیت» و «ملیت» سخن گفت. او توضیح داد که پرسش درباره قومیت در جلسات رسمی خارج از کشور برایش عجیب بود، زیرا در ایران هیچگاه چنین تفکیکی میان مردم وجود نداشته است.
او گفت: «در ایران ما مجموعهای از قومها نیستیم؛ ما هم میهنانی هستیم از گوشهوکنار یک سرزمین که با هم یک ملت و یک هویت ساختهایم—هویت ایرانی.»
دکتر میرسعیدی با نگاهی علمی و تاریخی، نقش اقوام مختلف ایران را در شکلگیری تمدن و مقاومت ملی مرور کرد: از کردها که در شمالغرب ایران سد دفاعی کشور بودهاند، تا آذربایجانیها که در سیاست و اقتصاد ایران نقشی تعیینکننده داشتهاند؛ از لرها که در برابر تهدیدهای خارجی ایستادگی کردهاند، تا قشقاییها که زنانشان دوشادوش مردان در حفاظت از مرزها نقش داشتهاند و از گیلکها، مازنیها و تالشها که در برابر تهدیدات شمالی مقاومت کردهاند تا ترکمنها که در اقتصاد و ارتباطات منطقهای سهمی مهم داشتهاند.
او تأکید کرد که هر یک از این گروهها، در طول هزاران سال، بخشی جداییناپذیر از فرهنگ، سیاست، علم و پیشرفت ایران بودهاند.
دکتر میرسعیدی افزود: «در هر نقطه دنیا که صدای پارسی میشنوم، ناخودآگاه احساس نزدیکی میکنم. ما یک چیز مشترک داریم: ملیت ایرانی.»
او سخنانش را با این پیام به پایان رساند که ایران نه مجموعهای از قومها، بلکه یک ملت بزرگ است؛ ملتی که بهزودی به شکوه تاریخی خود بازخواهد گشت.